Toen ik vorige week met mijn fiets aan de hand het modderige terrein opliep, kwam gelijk de gedachte in mij op dat dit de allereerste keer was dat ik het gebouw tegemoet trad. De eerste van vele keren. Hoe vaak zou ik hier nog haastig aan komen fietsen om met een rood hoofd nog net op tijd in de les te verschijnen? Hoe vaak zou ik nog in het kleine amfitheater zitten, genietend van de zon, zoals wij dat ook altijd op de Fruinlaan deden? Hoe vaak zou de bel hier nog een eind maken aan de les en hoe zou die klinken?

 Al voordat we het gebouw betraden, zag ik de komende anderhalf jaar voor me. Plotseling besefte ik dat we echt weg gingen en hier terecht zouden komen. Heel even kwamen beelden uit de brugklas terug. Als grote brugger keek ik nu naar een gebouw dat opnieuw mijn nieuwe school zou worden. Misschien een goede manier om ons beter in te leven in de buitenlandse gasten tijdens Lemun?   

De aanstaande brugklassers zullen het wel een stuk makkelijker hebben dan wij. Van binnen scoort het gebouw een stuk hoger op brugklasvriendelijkheid. Het werd door de meeste vijfdeklassers heel klein gevonden en door de grote ramen is het complete gebouw in één keer te overzien.

 Over een maand zullen we het allemaal beleven. Eerst nog even afscheid nemen van het tuinpaviljoen, de studiezolder, de aula en de wc’s in de B-gang, en daarna genieten van de kerstvakantie. Omdat de geweldige citaten van Cruijff intussen wel erg concurreren met die van onze beroemde filosoof, sluit ik af met een diepzinnige uitspraak van Socrates himself.

 “Alleen een buitengewoon onwetend of buitengewoon intelligent iemand kan zich aan verandering onttrekken.”

 Zo moeten we maar denken.

 Groeten,

 Eline

Niet met een Cruijffje, maar met het eerste en misschien wel belangrijkste gedeelte van het persbericht over LEMUN 2009 begin ik dit nieuwe artikel. Ik snap dat het een vorm van trendbreuk is, maar ik word welhaast gedwongen door een gemoedstoestand die door veel deelnemers en stafleden nu wordt omschreven als een zogenaamde ‘LEMUN-kater’ of ‘PostLEMUNDepression’.

Het feit dat deze blog grotendeels om de conferentie van afgelopen weekend draait, is het feit dat ook hiervan nog niet bekend is hoe het in de toekomst zal lopen. Het is echter niet onwaarschijnlijk dat het de enige activiteit zal zijn die pertinent op Athena wordt gehouden, al was het maar om het feit dat er op Socrates eigenlijk niet genoeg ruimte voor is. Denk hierbij aan een grote hal voor zeshonderd toeschouwers, maar ook voor het grote aantal benodigde tafels en stoelen.

Wat natuurlijk wel zou kunnen, is om buitenlandse studenten een kijkje te geven in het grandioze gebouw van Socrates. Ze zijn vaak behoorlijk flabbergasted door de stijl van Athena (met name de hal en de trap maken grote indruk), maar juist het klassieke van dat gebouw tegenover de hipheid van het nieuwe gebouw zou een mooi contrast vormen en zou aangeven dat onze school constant bezig is zichzelf te vernieuwen en de nagedachtenis aan Socrates als mens  hooghoudt. Hoewel Cruijff het zei, had onze Griekse lievelingsfilosoof het al kunnen zeggen: “In zekere zin ben ik waarschijnlijk onsterfelijk.”

Maarten

Met veel keuzes deel ik de mening van de architect van onze nieuwe school, Herman Hertzberger. Zo ziet het centrale gedeelte van de school er lekker luchtig uit, zijn de kleuren modern en is de nabijheid van een meertje een verfrissend idee.

Alleen zijn er zelfs bij de beste dingen kleine stukjes te vinden waar je even van schrikt. Of dat schrikken nou door afstotelijkheid of te langzame gewenning komt; sommige zaken zijn anders. Kijk bijvoorbeeld eens naar bovenstaande foto’s van het scheikundelokaal in aanbouw. De degelijke houten, vierkante tafels zijn kennelijk niet meer goed genoeg en worden vervangen door witte, eenvormige ufo’s. Nu zou mijn vergelijking hier kunnen ophouden, maar er is zelfs aan kleine, zwartgrijze deurtjes voor de inwonenden gedacht! Positieve punten zijn dat er een betere verdeling van gaskraantjes is en de wasbakken slim zijn geplaatst.

Eerlijk is eerlijk, geen enkele SGL’er is een modern schoolgebouw gewend. Het Noordeinde en de Fruinlaan verschillen veel, maar zijn allebei een oud gebouw met oude lokalen. Het eerste aanzicht van al het nieuwe meubilair gaat dus ongetwijfeld gepaard met een verbaasde blik, maar vergeet niet: stilstand is achteruitgang.

– Juan

 Hij vertelde mij dat de 45-minuten durende excursie ons door het hele gebouw zal leiden. Een beetje voorstellingsvermogen is wel nodig, want meubels staan er nog niet in. Het is nu een groot, leeg gebouw met alleen de basisonderdelen aanwezig. Voordeel is wel dat het dan alleen maar mooier wordt als je er in januari echt les krijgt. Ook geeft dat ons de mogelijkheid mee te denken over een bepaalde inrichting, praktische ideeën, of andere dingen die in je op komen tijdens de rondleiding. Als ik aan hem vraag of de leerlingen ook aan mogen geven wat ze veranderd willen zien, is hij heel duidelijk in zijn mening. Hij is altijd te bereiken voor goede tips en commentaar, maar de uitvoering daarvan is niet gegarandeerd. Soms gaan andere dingen voor of ontbreekt simpelweg het geld. Zie jij de stilteruimte als een ideale plaats om disco’s te houden, dan denk ik dat de school niet heel enthousiast is. Maar als je een geniaal plan bedenkt om de verkeersveiligheid op de Willem de Zwijgerlaan te vergroten, is het een ander verhaal!  Toch moet je nog even wachten met brainstormen, want de excursies zijn voorlopig uitgesteld. Zoals bij veel bouwprojecten het geval is, is ook de bouw van ons Socrates vertraagd.

Graag zien we reacties van jullie in de mailbox van Marije!

Tot over twee weken en succes met de proefwerkweek!

Eline

Iemand die het hier volkomen mee eens zal zijn is de heer Korenhof. Hij heeft dan wel een vast lokaal in het Tuinpaviljoen en zegt ook er met plezier les te geven, maar hij heeft ook last van het lawaai en de rommel.
Dhr. Korenhof heeft hier toch met veel plezier les kunnen geven door het hebben van een eigen lokaal, wat veel voordelen heeft. Zo is het gewoon handig dat je niet altijd al de boeken hoeft mee te slepen. Het is vooral ideaal om goed les te kunnen geven. Als je in de klas bezig bent met het behandelen van gedichten in een bepaalde stroming is het erg fijn als de leraar van alles en nog wat kan laten zien om het duidelijker te maken, zoals een plaatje, cd of dvd. Dit kan allemaal tijdens de les ontstaan en hoeft dus niet helemaal voorbereid te worden, het scheelt dus veel tijd. Als laatste is er nog het voordeel dat je je in een ‘eigen’ lokaal thuis gaat voelen. Het is prettiger voor een docent om er les te geven en voor leerlingen om zich op het terrein van de docent te bevinden, dit zorgt voor een betere sfeer en werkklimaat.

Voor het komende half jaar hoopt dhr. Korenhof op zo veel mogelijk lessen in B14, waar hij ook eigen kastruimte heeft. Dit heeft enkel nut tot aan de zomervakantie, want daarna zal de gehele Nederlands sectie naar de A-gang vehuizen, A02, A03 en A04. Ook daar hoopt hij zoveel mogelijk lessen te krijgen in hetzelfde lokaal en met eigen kastruimte.

Niet alleen dhr. Toorenaar en Korenhof zullen ergens anders moeten gaan settelen. Er zijn nog twee vaste kamers in het Tuinpaviljoen, misschien is het de meeste van jullie nog nooit opgevallen, maar meteen aan de linkerkant als je binnenkomt zit dhr. Frantzen (locatiedirecteur) en mevr. Toonen (zorgcoördinator). Dhr. Frantzen zal in het kamertje van mevr. Van Nieuwkerk en dhr. Van Montare plaatsnemen en dhr. Van Montare zal bij mevr. Tinnevelt intrekken. Het zorgteam zal voortaan helemaal naar de allerhoogste verdieping, de A-gang moeten lopen, ze zullen daar een plekje krijgen in de coördinatorkamer van dhr. Zeven en dhr. De Weert en daarnaast hebben zij nog het spreekkamertje.

Wat dhr. Korenhof de afgelopen jaren vooral opviel in het Tuinpaviljoen dat de Gemeente Leiden er alles aan deed om de mogelijke geluidsoverlast van reinigingswagens en zaagmachines zoveel mogelijk tijdens de lessen te laten plaatsvinden.

Binnenkort staat het muurtje er weer en kunnen wij heerlijk in het gras liggen, genietend van zaagmachines en grasmaaiers of toch liever stilte…

Marije

Cruijff zou Cruijff niet zijn als zijn uitspraken niet in heel veel situaties van toepassing waren. Gaat het niet om fietsenstallingen, dan gaat het wel over de ICT-voorzieningen of over een riedeltje inhoudelijke vragen; onze Johan is van alle markten thuis. Gelukkig maar, want er zijn nog zes lesweken (ruwe schatting) te gaan tot de splitsing van de school en als ik halverwege zonder Cruijff zit, zou dat natuurlijk jammer zijn. Want deze blog zonder zijn uitspraken is als de kern van een betoog: het mist het begin en het einde.

Zoals sommigen van jullie je misschien nog wel herinneren, heb ik voor de vakantie een rijtje vragen gesteld waar jullie lekker je hersenen over konden laten kraken in de herfstvakantie. Hoewel de meeste hersenen waarschijnlijk door andere zaken zijn aangetast, kan ik de enkelen onder jullie die zich er wel mee bezig gehouden hebben, van een antwoord voorzien. Erg uitgebreid is het helaas niet, maar het spreekwoord ‘je moet roeien met de riemen die je hebt’ is hier bijzonder goed van toepassing.

Van twee bijzonder goed geïnformeerde bronnen (en als beetje Telegraaf-journalist zeg je dan dat je die niet vrij mag geven, want dan wordt je nieuws tenminste sensationeel en leest men het) heb ik één en ander vernomen en die gegevens zal ik met jullie delen.Over de USA heb ik vernomen dat er voorlopig nog één USA blijft waarvan de bestuursleden op beide gebouwen rondlopen; dit jaar zitten er zeven op Athena en vijf op Socrates. De komende jaren blijft er gewoon één bestuur voor beide gebouwen. Hetzelfde geldt voor de Socius: die zal de eerste jaren voor alle twee de gebouwen schrijven.

De argumentatie die hierbij wordt aangevoerd is dat ‘je eigenlijk pas moet sturen als het fout gaat’, maar mijn bron haastte zich te zeggen dat ‘je zeker niet de touwtjes direct uit handen moet geven, maar vooral initiatief stimuleren’. Dit is mijns inziens een uitstekende strategie: laat leerlingen hun initiatieven als het leerlingenbestuur zelf indelen, maar als het uit de hand dreigt te lopen, moet iemand aan de rem kunnen trekken. De fout dus voorkomen voordat hij gemaakt is, zoals Cruijff ook al deed, maar verder niet al te veel sturen; laat leerlingen vooral zelf het beleid voeren. De ex-profvoetballer zegt erover: “Je kunt beter ten onder gaan met je eigen visie dan met de visie van een ander.”

Maarten.

Soms een gift van de goden henzelve, soms een kwelling rechtstreeks uit de dieptes van de hel – vooral de zwavelgeur komt zo nu en dan markant genoeg overeen. Maar als we één plek als fundamentele bouwsteen van onze huidige en nieuwe school zouden moeten aanwijzen, komen we allemaal uit bij de WC’s, ofwel Water Closets. Afgeleid van het Engels is deze ‘’waterkast’’ dé plek om even je make-up bij te werken, muren onder te kalken of bij te kletsen met je beste vriendjes of vriendinnetjes.

Nu zal het je misschien niet opgevallen zijn, maar in het kleinste kamertje van de bovenste C-gang is niet goed nagedacht over de plaatsing van de droogblazer. Deze hangt direct boven de prullenbak, wat er voor zorgt dat naast de primaire functie van het niet goed drogen zich er ook een gratis show van rondvliegend wc-papier onder je neus afspeelt. Een kleine fout, maar zelfs de minst opvallende jammerlijkheid moet worden opgemerkt in een ruimte waar hygiëne en properheid centraal horen te staan.

Gelukkig stelt de schoolleiding niet teleur, ze hebben ze zelfs mijn gedachten kunnen lezen!  Het schoolsanitair is mooi vormgegeven met zwart en groen als hoofdthema, in schril contrast met de huidige kleurenbezetting van wittige pastelkleuren. Ook is de nieuwe doorspoelknop rond, duidelijk een bewuste keuze voor het moderne. Hoe gezellig de wasbakkentafel aan de Atheense aula ook is, hier is gekozen voor vier aparte wasbakken. Bij het verdwijnen van dit stukje intimiteit behoren de spetters en kleine waterplassen op het tableau echter ook tot het verleden. Zo zie je maar weer, alles blijft altijd in evenwicht – ook op de toiletten.

Een lust voor het oog dus, maar is het ook functioneel verantwoord? Voordat we de ervaring zelf aan den lijve hebben mogen meemaken, moet ik hier nog voorzichtig mee zijn. Misschien doen de zwarte tegels denken aan verse herfstmodder, of drukt de ronde knop totaal niet lekker weg. In het ergste geval van slordigheid worden de draden boven de spiegel niet weggewerkt, of de bezem niet verwijderd. Een uiteindelijk oordeel kan je dus komende januari voor jezelf vellen.

De aandacht voor detail spreekt in ieder geval boekdelen. In bovenstaande foto is te zien dat de toiletpot een tikkeltje aan de rechterkant van de muur hangt. Hier is een reden voor; het betreft hier de damestoiletten, door de ruimte links komt precies genoeg ruimte vrij voor een klein prullenbakje. Chapeau, Meneer Hertzberger. Slim bedacht.

–Juan

Deze motivatie galmt in een gestaag tempo door mijn hoofd. Ik zou nu in een vorm van verbale diarree moeten vertellen over de nieuwbouw, ware het niet dat mijn gebrek aan inspiratie het laat afweten. Of is het toch de afwezigheid van actuele gebeurtenissen, die mij ervan weerhoudt om jullie relevante informatie te verkondigen? Ik staar nu afwezig naar het blokje op mijn beeldscherm, dat ongeduldig knippert. Het staat in de startblokken, klaar om de pagina’s vol te typen met woorden, maar mijn geestelijke arbeid staat op nul. Ik begin ongeduldig te worden en werp een vluchtige blik op mijn horloge. Er ontsnapt een diepe, vermoeide zucht uit mijn mond en mijn vermoeden wordt bevestigd: er gebeurt niet genoeg. Terwijl ik afgepeigerd met mijn hand over mijn gezicht strijk, vraag ik me af of de splitsing überhauBt nog het hoogtepunt van het jaar is.

Zodoende kwam ik tot het besluit een peiling onder de leerlingen te houden. Plaats simpelweg een reactie en vermeld hoe je op dit moment over de splitsing denkt en of het momenteel bij jou centraal staat. Zo hebben jullie ook inspraak op dit blog. Maak je mening openbaar!

Lucas Koppen

Een aantal jaar geleden baalde hij enorm toen hij op zijn rooster alleen maar lokalen zag die begonnen met een ‘T’ en vaak eindigde op ‘07’. Dat betekende “fulltime in de barak met als naam de grootste leugen van Nederland (“Tuinpaviljoen”- om te huilen!)”. Daarvoor verkeerde hij vooral in C15, maar de computers kwamen eraan en hij werd gedwongen het lokaal te verlaten. Wat triest dat een zelfstandig gymnasium juist de klassieke talen naar het noodbarak laat verkassen. Waarom niet wiskunde? “Ze zijn zeker bang voor het machtige postuur van dhr. Claas?!”. Hierdoor volgden de donkerste dagen van het bestaan van dhr. Toorenaar, eenzaam pakte hij zijn spullen in, om ze in het Tuinpaviljoen weer uit te pakken.
Al snel wende T07, iedereen kent wel de attributen: Asterix, de Romereisboeken, handtekeningen van een aantal GTST-acteurs en natuurlijk de Latijnse tatoeage! Het werd zowaar zijn tweede huis. Dhr. Toorenaar heeft vooral een goede herinnering aan de dag dat de verwarmingsketel kapot was in het hoofdgebouw en in het Tuinpaviljoen een subtropisch klimaat heerste. Ik herinner me de dag goed doordat ik gebeld werd door dhr. Mobach tijdens een Latijn USO, waar ik bleef voor de repetitie van de kerstshow… Het was dus al bijna kerst en echt heel erg koud! Zo zegt dhr. Toorenaar ook: “de blik op een in haar kamer onder 3 jassen van de kou ijsberende rector stimuleerde me tot goede lessen op niveau. Ik overwoog even om een brugger met een briefje naar haar te sturen met de vraag of de verwarming wat lager kon – maar ik kende haar gevoel voor humor onvoldoende dus liet het maar…”
Dat dhr. Toorenaar het overleefd heeft in het Tuinpaviljoen is een wonder, want uit een profielwerkstuk van de afgelopen 6e-klassers bleek dat de lucht in het Tuinpaviljoen het allerslechste is van de hele school.
Opnieuw zal hij enkele donkerste dagen van zijn bestaan meemaken, wanneer hij zijn spullen zal inpakken en met vilstift “Jaap” zal schrijven op de dozen, zodat die niet abusievelijk naar Socrates zullen verhuizen voordat de bulldozer er aankomt om het Tuinpaviljoen gelijk te maken met de grond op 10 en 11 december. Hij krijgt geen eigen lokaal terug, ook al is hij met 29 lesuren de docent met de meeste overuren, dus zal hij al zijn juwelen moeten verstoppen tussen de woordenboeken en literatuur in de kasten waar ook zijn vakcollega’s regelmatig iets zoeken.
Dhr. Toorenaar is vereerd dat er nu al leerlingen zijn die informeren wat er van hem terecht gaat komen. “Wat is een koning zonder land, de DSB of Borsato zonder subsidie, wat ben ik zonder eigen lokaal?” Hij weet in ieder geval dat zijn eeuwige vrienden Vergilius, Cicero, Sophokles en Plato hem genoeg stof tot troost zullen bieden.

Dhr. Toorenaar heeft mij met dit essaytje wel laten inzien dat het Tuinpaviljoen ook voordelen heeft, zoals de altijd heerlijk warme lokalen, behalve dan bij de docenten die de ramen wagenwijd openzetten na een uurtje bruggers, volkomen terecht overigens. Ik denk dat ook iedereen het wel jammer vindt dat je zometeen tijdens een uurtje Toorenaar niet meer de tijd kan verdrijven met het lezen van de e-mail over de tatoeage, maar echt zal moeten opletten!

Toch denk ik dat als hij zich weer kan settelen in hoofdgebouw met misschien wel een eigen kast (ik zou er gewoon eentje opeisen) en als er dan in de zomer weer een grasveldje ligt, dhr. Toorenaar precies op de plek waar T07 was, toch wel kan genieten van het zonnetje.

Volgende week de reactie van dhr. Korenhof op het verlaten van het Tuinpaviljoen en meer praktische indelingen binnen Athena vanaf januari.

Marije

Zoals Marije afgelopen maandag al meldde in haar blog, zullen de schoolfeesten voortaan, het Kerstgala uitgezonderd, niet meer in de aula van Athena, maar in In Casa plaatsvinden. Dit is één van de eerste concrete voorbeelden die we horen van een wijziging in een door leerlingen georganiseerd initiatief en ongetwijfeld zullen er nog vele volgen in de komende maanden. Want hoewel de schoolleiding zich logischerwijs eerst bezig houdt met praktische zaken als de oplevering van het gebouw en het verdelen van leerlingen en docenten, ontspringen ook de leerlingeninitiatieven de dans zeker niet.

Zoals ik al zei, worden eerst de schoolfeesten op de schop genomen. Hoewel het kerstgala nog heerlijk ouderwetsch in de aula gehouden zal worden, zullen we bij de andere feesten de lange rijen voor de garderobe in de B-gang moeten missen. Gelukkig is bij het vorige schoolfeest in In Casa wel gebleken dat je daar ook net zo vrolijk een kwartier staat te wachten voordat je je jas mag afgeven, een muntje in je handen geduwd krijgt en maar mag hopen dat je jas er drie uur later nog hangt. Voelt het toch nog een beetje als vroeger.

Toch zullen de In Casa-feesten, ondanks het feit dat ze op ‘neutraal terrein’ worden gehouden, zeker over een aantal jaar een vreemde gewaarwording zijn. Je kent ongeveer de helft van je leerjaar, want de andere helft heeft zijn schoolperiode in de andere vestiging doorgebracht en met die helft heb je derhalve ook nog geen kennis gemaakt. Het is net alsof opeens het Bona met je schoolfeest mee komt doen, met als enige verschil dat je de dansvloer nu tenminste nog met normale mensen deelt.

Ook over andere zaken vraag ik me af hoe ze in de toekomst geregeld zullen worden. Neem het USA-bestuur, dat nu nog les heeft op de Fruinlaan en tegelijkertijd dingen organiseert voor de Noordeinde-locatie. Hoe gaat dat er in de toekomst uitzien? Krijgen we twee aparte USA-besturen, met twee maal een Praeses en twee maal een hoofdredacteur voor de Socius? Want over die Socius gesproken: hoe zal het daarmee verder gaan? Krijgt ieder gebouw zijn eigen leerlingenblad, of krijgen we twee versies van de Socius, ieder toegespitst op een gebouw?

Vragen, vragen en geen antwoorden. Nu ben ik geen quizmaster en ik zal jullie ook zeker van de antwoorden voorzien, maar niet vandaag en ook niet morgen, maar de volgende keer. Ik zal daarvoor proberen te spreken met mensen die daar alles over weten en jullie over twee weken (want ook op ons weblog lassen we een weekje vakantie in) antwoord geven op al deze vragen. Mocht je nog willen weten hoe het in de toekomst geregeld gaat worden met andere leerlignenactiviteiten, dan ben je meer dan welkom om me te mailen op m.broekhof@gymnasiumleiden.nl en me te melden waar je graag meer over zou willen weten. Aangezien dit een door-leerlingen-voor-leerlingen-blog is, is jullie inbreng van groot belang voor ons weblog; “Da’s logisch,” zou Cruijff gezegd hebben.

Maarten.