Eerste keer op Socrates

En dan sta je er opeens voor. Al maanden hoor je niets anders dan Socrates hier en Socrates daar, zo vaak dat het doordreunt in je oren. Toch had het nog geen echte waarde, Socrates was slechts een wijze man wiens teksten je bij Latijn vertaalde. Ergens wist je dat het ook de nieuwe locatie van het Stedelijk was, maar echt beseffen deed je niet.

 Toen ik vorige week met mijn fiets aan de hand het modderige terrein opliep, kwam gelijk de gedachte in mij op dat dit de allereerste keer was dat ik het gebouw tegemoet trad. De eerste van vele keren. Hoe vaak zou ik hier nog haastig aan komen fietsen om met een rood hoofd nog net op tijd in de les te verschijnen? Hoe vaak zou ik nog in het kleine amfitheater zitten, genietend van de zon, zoals wij dat ook altijd op de Fruinlaan deden? Hoe vaak zou de bel hier nog een eind maken aan de les en hoe zou die klinken?

 Al voordat we het gebouw betraden, zag ik de komende anderhalf jaar voor me. Plotseling besefte ik dat we echt weg gingen en hier terecht zouden komen. Heel even kwamen beelden uit de brugklas terug. Als grote brugger keek ik nu naar een gebouw dat opnieuw mijn nieuwe school zou worden. Misschien een goede manier om ons beter in te leven in de buitenlandse gasten tijdens Lemun?   

De aanstaande brugklassers zullen het wel een stuk makkelijker hebben dan wij. Van binnen scoort het gebouw een stuk hoger op brugklasvriendelijkheid. Het werd door de meeste vijfdeklassers heel klein gevonden en door de grote ramen is het complete gebouw in één keer te overzien.

 Over een maand zullen we het allemaal beleven. Eerst nog even afscheid nemen van het tuinpaviljoen, de studiezolder, de aula en de wc’s in de B-gang, en daarna genieten van de kerstvakantie. Omdat de geweldige citaten van Cruijff intussen wel erg concurreren met die van onze beroemde filosoof, sluit ik af met een diepzinnige uitspraak van Socrates himself.

 “Alleen een buitengewoon onwetend of buitengewoon intelligent iemand kan zich aan verandering onttrekken.”

 Zo moeten we maar denken.

 Groeten,

 Eline